Fantatrias, literatura metiejo

Hodiaŭ estis interesa tago. En la literatura metiejo, kiun mi gvidas, metiejo pri ĝenra verkado (Fantasto, Hororo, Sciencfikcio), ni prilaboris kelkajn ideojn pri la etoso en la sciencfikcio, konkrete:

• Samuel R. Delany kaj la uzo de la vortoj kiel rimedoj de etosigo. «La pordo dilatiĝis» estas rakonta formo, kiu ebligas al ni antaŭiri, aŭ eĉ forigi, tutan etosan priskribon simple per unu frazo.
• Ray Bradbury kaj lia listo de substantivoj, aŭ kiel prepari liston de substantivoj («LA NIVELA TRANSIREJO, LA SENKONSTRUAĴA TERENO»), kiuj resonu en la menso de la verkisto, kiel alternativon al generi grandegan kvanton da informoj por favori la etoson
• Georges Perec kaj la elĉerpo de la loko, aŭ kiel per la observado ĝis elĉerpiĝo de iu loko oni povas atingi la infraordinaran, kiu estas tio, kion oni ne povas distingi, ĝis oni notis tion, kio troviĝas en la antaŭplano kaj en la fono.

Krome mi sukcesis enmeti du novajn ĉambrojn en la etaĝon de mia rolluda sesio.

Malmulto pli por rakonti; ĉi tiuj tagoj de intensa laboro ne donas por multo. Ha, mi eraras! Mi sukcesis reveni al la romano: mi verkis ĉirkaŭ kvarcent vortojn tre frue, kiuj ne estas tro multaj, sed kiuj denove metas min en la punkton, kiun mi bezonas por verki unu el la komplikaj ĉapitroj de la verko, kiu estos, por tiel diri, la salto en la vakuon, aŭ la vojo sen reveno de la ĉefrolulo.

Do finfine, ne tiel malbone.